افکار روی طاقچه

اسباب کشی کردم

2009-09-27T22:52:00.002-04:00

:آدرس خونۀ جدید

http://afkare-rooye-taghche.blogfa.com/

لبخند

2009-08-28T20:17:00.005-04:00

انگلیسی زبانها میگن*: هزاران زبان در دنیا هست ولی یه لبخند جای همش رو میگیره

یه ماه میشه که من تقریبا ً هر روز صبح پیاده میرم سر کار. تقریبا ً هم هر روز دمِ آخرین ایستگاه اتبوسِ تو مسیرم یه دختری رو تخته سنگِ نزدیک ایستگاه لم داده. صورت با نمکی داره. همیشۀ خدا خوابه خوابه. یه مقداری از بانمکیه صورتش به خاطر چشای خوابآلوی پف کردشه، بقیهاش هم به خاطر اون نگاه تو صورتشه که انگار داره فحش میده به کارش که به خاطرش مجبورشده از خواب نازش بزنه. نباید بیش ازدو سه سال از من بزرگتر باشه. هر وقت از کنارش رد میشم یه نگاه دزدکی به هم میکنیم. دیروز که از کنارش رد شدم نگاهمون به هم قفل شد. اومدم سریع کلم رو بچرخونم که باحالترین لبخند عالم رو تحویلم داد. خیلی کیف کردم، با همۀ لبخندای ظاهری بقیه فرق داشت. مزه داد

*There are thousands of languages in the world, but a smile speaks them all.

میترای بیشتر

2009-08-13T19:47:00.000-04:00

روزای شیرین بعد از برگشتن مامان مصادف هست با روزای دلچسب پر خوری. در عوض مامان بیچارمه که هی حرص میخوره بابت این قضیه. مامان گلم حق داره، میدونه آخرش همۀ غرها و اعصابخوردیها و غصهخوردنهای من که چرا من باز چاق شدم نصیب خودش میشه. امروز که همچین سر حال بودم و به قول معروف کبکم خروس میخوند، مامانم پرسید: میترا راستش رو بگو این روزا چند کیلو چاق شدی و به رو خودت نمیآری؟ منم با چشمک گفتم: مامانجون غصه نخور، همون میترای ماه و دوستداشتنی قبلم، حالا یکم بیشتر ازم هست. ( قربون خودم برم) این پرانتزم همینجا میچپونم برای جلوگیری از متلک گفتن بعضیا، که البته بعید میدونم کارساز باشه

حرف خوب

2009-08-01T01:04:00.001-04:00

اگه لباس مهمونی رو هر وقت و بیوقتی پوشید دیگه تو مهمونی هم جلوه نداره. حکایت حرف خوب و قشنگ هم همینه، اگه مثل دستمال دم دست همه جا استفاده بشه وقتی بهجا استفاده شد دیگه نه لطف داره نه معنی

امروز

2009-07-30T17:10:00.001-04:00

روزی بود مثل روزای دیگه تا ثانیهای قبل از شنیدن صدای شما......روزم طلایی شد

غذای مخصوص روز

2009-07-22T08:38:00.003-04:00

گارسن: چی میل دارین؟
میترا: غذای مخصوص روزتون چیه؟
گارسن: توضیح با توجیه اضافه، یا سوءتفاهم

مکث میکنم. نباید میکردم، حالا داره توضیح میده، فرقی نداره، تصمیمم رو گرفتم، گوش نمیکنم

میترا: یه پرس سوءتفاهم لطفاً

This Very Second

2009-07-12T15:26:00.003-04:00

It is not about what actually happened, what you thought happened or what could have happened. Neither is it about what will happen, what you want to happen or what is likely to happen. It is all about now, this very second. Focus on making "now" right Mitra. Make the most of it, of what will be yesterday’s future and tomorrow’s past.
As soon as "now" becomes two seconds ago, let it go and move on. Move on Mitra, just move on…..

:خیام جونم گل گفتی

از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن
فردا که نیامدهست فریاد مکن
بر نامده و گذشته بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن

2009-07-10T02:05:00.001-04:00

برات احترام قائلم ولی اصلا ً برام مهم نیست چی فکر میکنی... برام مهم نیست چی فکر میکنی.... مهم نیست چی فکر میکنی.... مهم نیست.....انقدر میگم تا باورم بشه

2009-07-10T01:48:00.000-04:00

یعنی واقعا ً انقدر تنهایی بده که به خاطر فرار ازش آدم حاضره پا بذاره رو تمام ارزشها و عقیدههاش؟

2009-07-10T01:21:00.000-04:00

نوشتن برام وحشتناک سخت شده، نفس کشیدن سختتر

همین روزاست که باعث میشه آدم قدر روزای خوبش رو بدونه

حمید ممنونم

2009-07-05T21:51:00.001-04:00

اگه تو نبودی فارسیم خیلی داغونتر از اینی که هست میبود

این یکی دیگه خرده فرمایشات شایان

2009-07-05T21:39:00.004-04:00

:امروز شایان چند تا حرف جالب و پرمعنی زد که دلم نیومد نذارمش رو طاقچه

میترا چرا نقد رو ول کردی، چسبیدی به نسیه؟

:دربارۀ رابطهها

اول از همه مهم نیت هست، باید بخوای که اتفاق بیفته، بعدشم که اتفاق افتاد باید بذاری خودش پیش بره. مثل بادبادک که وقتی رفت هوا باید بذاری خودش جلو بره، اگه زیاد تکونش بدی و نخش رو زیاد بکشی کله میکنه

پانوشت 1: شایان شرمنده اگه حرفات رو کمی کج و کوله کردم، دیگه در همین حد حافظهام یاری کرد

افتادم The Kite Runner پانوشت 2: حرف بادبادک شد یاد کتاب
همین تازگیا خوندمش و جزء یکی از بهترین کتابهایی هست که خوندم. کتاب پر از درد و احساسی هست. یکی از بهترین نمونههایی که نشون میده چه راحت آدمها آدمها رو له و خورد خاک شیر میکنن و یادآوری میکنه که با وجود همۀ این حرص زدنها و وحشیگریها هنوز تک و توک انسان با وجدان و با شعور پیدا میشه

هر کی یه قرون داده بیاد دوزار بگیره

2009-07-05T02:34:00.001-04:00

اگه دیروز ازم میپرسیدید، معنیش رو نمیدونستم. امروز از بابام شنیدمش. بابایی همیشه بهشون میگفته. امروز این حرف به طرز غریبی آرومم کرد

خود درگیری محض

2009-07-05T01:59:00.002-04:00

باید بخوابم. یعنی قرار اینه که من بخوابم. اگه نخوابم تمام فردا داغونم. این روزا دیگه مثل قبل نیستم که با سه چهارساعت خواب بتونم تمام روز بدووم و بخندم و تا جون دارم پرحرفی کنم. کافیه یه کوچولو کمخوابی داشته باشم، بداخلاق و کلافه میشم، کوچیکترین چیزی اذیتم میکنه. میرم تو لاک خودم، تو جمع هستم ولی انگار نیستم. کاشکی قضیه همینجا تموم میشد، ولی سکوت من باعث آزار اطرافیان میشه به خصوص اگه از دوستان نزدیک باشن. ظاهرا ً جملۀ "چیزیم نیست فقط خیلی خستم" هر معنیای داره به جز معنی اصلیش. مثلا ًدر برخی موارد این جمله در ذهن دوستان ترجمه میشه به اینکه "من از دست تو ناراحتم و میخوام ناز کنم" که منجر میشه به دلخوری دوستان یا بحث یا.......و در برخی موارد دیگه ترجمه میشه به " خیلی حالم بده و هی بهم گیر بده که این کار و بکن و اون کار و نکن و اینو بخور و اونو نخور تا حالت بهتر شه" که اکثر اوقات منجر میشه به کلافگی بیش از حد من و دلشکستگی دوستان دلسوز و مهربونم و همراه میشه با عذاب وجدان گرفتن و غصه خوردن توسط من. بدبختی اینجاست که کمخوابی برطرف میشه ولی بعضی از دلخوریها و حرفهای زده شده هیچوقت فراموش نمیشه

میترای فیلسوف، تو که هم مشکل رو می دونی هم راه حل رو پس چرا تا دو صبح نشستی و شر و ور مینویسی؟ خب معلومه اگه قرار بود مثل بچۀ آدم به موقع میخوابیدم و فردام صبح زود هم سرحال پا میشدم میرفتم تورنتو که دیگه میترا نبودم. اصولا ً از سوزن زدن به خودم لذت میبرم، وقتی هم که از شدت درد اشکم دراومد کلی به خودم فحش و بد و بیراه میگم. خدا کنه فردا به خیر بگذره

فریاد

2009-06-20T00:57:00.005-04:00

خانه ام آتش گرفتست
آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرش ها را تارشان با پود

من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود

وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از درون خسته سوزان
می کنم فریاد، ای فریاد، ای فریاد

خانه ام آتش گرفتست آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقش هایی را که من
بستم به خون دل
بر سر و چشم درو دیوار
در شب رسوای بی ساحل

وای بر من، سوزد و سوزد

غنچه هایی را که پروردم بدشواری

در دهان گود گلدان ها
روز های سخت بیماری

از فراز بامهاشان شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش بجان ناظر
در پناه این مشبک شب

من بهر سو می دوم گریان
از این بیداد می کنم فریاد ، ای فریاد

وای بر من همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
وانچه دارد منظر و ایوان

من بدستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش

زان دگر سو شعله برخیزد ، بگردش دود
تا سحرگاهان که میداند که بود من شود نابود

خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خاکستر

وای آیا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم ازپی امداد

سوزدم این آتش بیداد گر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریــــــــــــــاد ، فریــــــــــــــــــــاد

تصنیف فریاد
ساخته محمدرضا شجریان
شعر از اخوان ثالث

ویدیو

2009-06-18T23:31:00.001-04:00

دوست دارم به اسم کوچیک صداتون کنم. هیچ نام و نشونی ازتون ندارم. حتی مطمئن نیستم چند نفرین. بی بی سی میگه هفت نفرین، تو رادیو شنیدم هشت نفرین، یه سایت غیر رسمی اعلام کرده حداقل پونزده نفرین، یکی دیگه میگه شنیده بیش از بیست نفرین. اگه به من بود میخواستم صفر نفر باشین
نمیدونم از این دنیا کجا رفتین. کسی نیست که بدونه. دوست دارم فکر کنم جایی هستید خیلی بهتر از اینجا. حیف که این فکر ذرهای آرومم نمیکنه. گیرم که شما جای بهتری باشین، خانواده و دوستاتون چی؟ اونا چی دارن میکشن؟ کاش میدونستم

2009-06-18T02:06:00.001-04:00

........از تماشاچی بودن عذاب میکشم

2009-05-18T22:37:00.012-04:00

!عجب خوش گذشت

سفر پرماجرایی بود. چقدر خندیدیم و چقدر اعصابمون خورد شد، عوضش پوست کلفت شدیم. کاشکی یکی از این اتفاقهایی که تو این یه هفته افتاد فیلم میگرفت. فیلمی میشدا. از اون فیلمایی که انقدر حوادث غیر منتظره توش میچپونن از همون ثانیۀ اول که دیگه باور کردنش تقریبا ً نشدنی میشه. این سفر جون میداد برای امتحان کردن رابطه. مثلا ً اگه تمام اتفاقهایی که برای من و دوستم افتاد، تو ماه عسل یه زوج تازه به بخت یا بدختی رسیده اتفاق میافتاد و اگه تا آخر سفر ازدواج به طلاق منجر نمیشد، اونوقت میشد با اطمینان خاطر گفت که رابطه رابطۀ محکمیه و امکان این هست که این زوج ما با گذشت زمان و کمرنگ شدن و شاید هم ناپدید شدن اون شوق و اضطرابی که در اوایل دوستی با ذل زدن در قلک چشای هم در وجود دختر و پسر به اوج میرسه، بتونن همچنان همدیگهرو تحمل کنن
.
.
.
بوم، بوم، کبوم

صدای آتیشبازی تا خونۀ ما میآد. باحاله، منو یاد چهارشنبهسوری تو ایران میاندازه، گرچه که این صداهای مردنی هیچ ربطی به صدای اون نارنجکایی که از سه هفته قبل از چهارشنبهسوری شروع میشد و باعث لرزوندن در و پنجرههای خونۀ ما میشد نداره

امروز کانادا به مناسبت تولد ملکه ویکتوریا (ملکۀ سابق انگلیس) تعطیل رسمی بود. این آتیشبازیها هم به همین مناسبته. نکتۀ حساس اینه که هیچجا در خود انگلیس به جز چند محله در اسکاتلند این روز نه به رسمیت شناخته میشه نه تعطیله. خوشم میآد کانادا از هیچ تعطیلیای که نمیگذره هیچی تازه هر از چند گاهی تعطیلی جدید هم اعلام میکنه، مثل سومین دوشنبۀ ماه فوریه که دو ساله در انتاریو و چند استان دیگۀ کانادا به عنوان روز خانواده به

رسمیت شناخته شده و تعطیل بوده

پانوشت: یکی از دوستای گلم محبت کرد وغلطهای املایی و غیر املایی این متن رو برام فرستاد. چون از فایلی که برام فرستاده بود خوشم اومد، به جای اینکه متن خودم رو درست کنم خود فایل رو میذارم اینجا

اینم از این

2009-04-25T17:23:00.001-04:00

آخرین امتحان هم تموم شد، ببینیم بعد از این چی میشه
.
.
.
.
فردا دارم یه هفته میرم سفر. شاید عکساشو گذاشتم رو طاقچه

حرف مردم

2009-04-20T23:57:00.003-04:00

میگم حرف مردم مهم نیست بر اساس ارزشهات تصمیم بگیر
میگه مهمه، چطور میگی نیست؟
میگم کارتون خر و پدر و پسر یادته؟ مردم به هر حال حرفشون رو میزنن به کار من و تو کاری ندارن
میگه یه چیزایی یادمه ، یادم نیست آخرش چی میشه، تو یادته؟
میگم نه، یه کاری کن که بعدا ً حداقل جواب خودت رو بتونی بدی بقیهاش دست تو نیست
میگه همین کار رو میکنم، با این حال حرف مردم آزارم میده، میدونم تو رو هم آزار میده

شاید حق با اون باشه

2009-04-19T02:17:00.008-04:00

بابای دوستم نازنین معتقده که هممون باید بریم چینی یاد بگیریم چون به زودی چینی زبون بینالمللی میشه. امروز که بعد از کلی رفته بودم کتابخونۀ نورث یورک، یاد همین حرف افتادم و کلی خندیدم. رو تمام میزها طبق معمول یه یادداشت بود که یه طرفش به انگلیسی تایپ شده بود لطفا ً سکوت را رعایت کنین، جالبیش نوشتۀ تایپ شدۀ طرف دیگۀ همۀ این یادداشتها بود که به گمان من یکی ازانواع زبون چینی بود. البته ممکنه چینی نبوده باشه و کرهای یا ژاپنی یا زبون دیگهای باشه.خیلی شیک بید، ظاهرا ً اون دورانی که تابلوها رو به دو زبون انگلیسی و فرانسه مینوشتن گذشته
.
.
.
.
مو: کتابخونۀ دانشگاهی؟ منم میآم ولی یکم دیرتر
میترا: نه دانشگاه نیستم
مو: پس کجایی؟
میترا: نخندیا ولی کتابخونۀ نورث یورک

انگار یه بمب خنده اون ور تلفن ترکید

مو: حالت خوشه؟ این همه راه از میسیساگا پاشدی رفتی اونجا چی کار؟
میترا: حوصلۀ دانشگاه رو نداشتم، تو اتوبوس و مترو بهتر میتونم خوندنیام رو بخونم، دلم هم برای کتابخونۀ دوران دبیرستانم تنگ شده بود

همچنان در حال خندیدن بود

مو: زدی رو دست هر چی دیوونست

شاید دیوونگی باشه، یکم هم وقت تلف کردن، ولی کیفی داره. راندمانم هم بد نبود، اولین بارم هم نبود که این کار رو میکردم، به احتمال زیاد آخرین بارم هم نیست
.
.
.
.
در سکوت محض کتابخونه، وسط یه خروار ورق، موبایلم داره وول میخوره و تو کلۀ خودش میزنه. از جام پا میشم و پچ پچ کنان جواب میدم. صدای نادیا یکم عجیبه، انگار اکو داره

نادیا: میترا خودتی؟

بر میگردم که از خانومی که بهش تنه زدم معذرت خواهی کنم. باورم نمیشه نادیاست. درجۀ هیجان تو کتابخونه از 0 به 1200 میرسه و هردومون یکزمان شروع میکنیم به پچ پچ کردن. انقدر صحنه خنده داره که یه آقای ایرانی به هوای استفاده از کامپیوتر اومده تماشا و حواسش نیست چقدر تابلو هستش

میترا: چطوری تو دختر؟ چی کارا میکنی؟ چقدر خوشحالم میبینمت
نادیا: تو خوبی؟ اینجا چی کار میکنی؟ چقدر عوض شدی، اصلا ً نشناختمت، چقدره اینجا نشستی؟ گفتم بهت زنگ میزنم و اگه تلفنت رو جواب دادی میفهمم خودتی. خیلی عوض شدی، مگه چند ساله همدیگرو ندیدیم؟ یه سال؟ دو سال؟

بعد از 9 سال دوباره داریم با هم درس میخونیم. هنوز همونقدر مهربون وبا نمک و دوستداشتنیه. چقدر زمان زود میگذره. چقدر راحت زندگی آدمها رو از هم دور میکنه. چه جوری از کلاس نهم و هر شب تا ساعت 4 صبح پای تلفن حرف زدن رسیدیم به جایی که مجبوریم از رو شماره تلفن بایگانی شدۀ تو تلفنامون اطمینان خاطر بگیریم که همدیگهرو میشناسیم؟

نوروز 1388

2009-03-15T23:44:00.005-04:00

امسال عید آهسته و دزدکی اومد سراغم. تازه دیروز وقتی مینا پرسید: میترا فردا بازاز نوروزی می آی؟ بوی خوش عید رو تو تمام وجودم حس کردم و نوازش لطیفش رو وقتی مامانم گفت: پنجشنبه شب خونۀ خاله رویا به صرف سبزی پلو ماهی دعوتیم، تو موهام و روی صورتم حس کردم. به خاطر امتحان های هفتۀ دیگه ام امروز بازار نوروزی نرفقتم. خونۀ خاله رویا هم نمی ریم چون فرداش ساعت هفت صبح (تقریبا ً3 ربع قبل از سال تحویل) یه امتحان 4 ساعته دارم. با این حال انقدر بابت اومدن عید و سال نو خوشحالم که حد نداره

عید خوبم هر موقع بیای خوش اومدی، با آغوش باز منتظرت هستم

عید نوروز و سال نو میلادی رو پیشاپیش به همتون تبریک می گم. امیدوارم سالی پر از شادی وشیرینی و شکلات و خوردنی های خوشمزۀ دیگه داشته باشید

ماه پیشانو، دریا دادور

2009-03-09T20:06:00.008-04:00

دریا فقط خواننده نیستی. خوانندۀ بینظیری و هنرمند خلاقی و بازیگر محشری و و و

2009-02-15T20:42:00.006-05:00

میترا فکر کن قبل از اینکه حرف میزنی جانم. اونقدرام سخت نیست. فکر کن. فکر کن. فکر. هیچکس به اون بدیای که تو فکر میکنی نیست. حتی اگه هست یه چیزی نگو و یه کاری نکن که بعدا ً پشیمون بشی. یه کار نکن که فرقی بین تو و آدم بده باقی نمونه. خودت بهتر میدونی که لذت محبت یا لبخند یا حداقل سکوت در مقابل خشم خیلی بیشتر از داد و فریاده، تأثیرش هم بیشتره. محبت باید از یه جایی شروع بشه. تو دونۀ محبت رو بریز. نه به خاطر بقیه، به خاطر خودت. مهربون بودن موقعی که همۀ اطرافیانت مهربونن هنر نیست. اون موقعی بردی که بتونی در بدترین شرایط مهربون باشی و لبخند بزنی

خدایا چرا انقدر حرف زدن راحته و عمل کردن سخت ؟

2009-01-26T21:49:00.002-05:00

بیش از سه هفته بود که امتحانام تموم شده بود و چون مریض بودم کار بخصوص دیگه ای هم نمی تونستم بکنم (یا بهتره بگم نمی خواستم بکنم). فکر کردم چه کاری بهتر از مطلب نوشتن برای طاقچه ی فراموش شده ام. با چه ذوقی شروع کردم به تایپ کردن. وقتی تموم شد احساس خیلی خوبی داشتم. بعد از کلی یه کار مفیدی (یا نیمه مفیدی) کرده بودم و حالا می خواستم برم بذارمش رو طاقچه. از این که بعد از مدت طولانی ای به حس مریضی و کلافگی و تنبلی خودم غلبه کرده بودم و به جای تو رخت خواب دراز کشیدن یا جلو تلوزیون ولو شدن یه عمل عمودی ای انجام داده بودم خوشحال بودم. دقیق یادم نیست مطلبم درباره ی چی بود فقط یادمه چندین خبر کوتاه بود. در حال روخونی مطلب بودم که کامپیوترم یه دفعه خاموش شد. زیاد ناراحت نشدم چون این اتفاق این اواخر زیاد می افتاد و یکم بعدش خودش درست می شد. ولی این دفعه هر چی صبر کردم کامپییوترم روشن نشد که نشد. الان هم که بیش از یه هفته از این قضیه می گذره کامپیوتر بیچاره روشن نشده. هنوز فرصت نکردم ببرم درستش کنم. جالبه که با این که قاعدتا" نباید یک قرن آپ نکردن با یک قرن و یک هفته آپ نکردن هیچ فرقی داشته باشه، توی این یک هفته حسابی این قضیه ای که به دلیل داغون بودن کامپیوتر نمی تونستم به طاقچه ام رسیدگی کنم رفته بود رو نروم.البته چیز جدیدی نیست. اکثر ما آدم ها همین جوری هستیم (جمع می بندم که گناهام تقسیم شه!). تا زمانی که امکان انجام کاری یا دیدن کسی خیلی راحته تنبلی می کنیم، ولی به محض اینکه اون امکان رو از دست دادیم به طرز وحشتناکی دلمون برای اون کار یا اون شخص تنگ می شه جوری که به هر نحوی شده میخوایم اون اتفاق بی افته. مثل امروز که من وسط کلی کار و درس گیر داده بودم به اینکه تایپ فارسی رو روی یه کامپیوتر دیگه فعال کنم که بتونم دو کلام برای طاقچه ام بنویسم. یادآوری ای بود که خوشحال بودن بابت چیزایی که هست جای غصه خوردن بابت چیزایی که نیست همچین فکر بدی نیست

2008-11-15T11:20:00.005-05:00

می دونم تکراریه!می دونم چون این ویدیو رواینجا گذاشتم حتما غر می شنوم که چرا ایمیل فرواردی آپ کردم. ولی با این حال خیلی دوست دارم بذارمش رو طاقچه پس می ذارم

فصل رنگی

2008-10-26T21:15:00.009-04:00

تو کانادا از هر کی بپرسین میگه اینجا فقط دو تا فصل داریم: زمستون و فصل تعمیرات. واقعاً هم آدم تا خودش رانندگی نکنه معنی واقعی این جمله رو نمی فهمه. تا موقعی که زمستونه و برف هست به خاطر برف و گل همۀ خط های خیابون به جز یکی دو خط مردنی بستس و به محض اینکه برف ها آب می شه و هوا یکم بهتر می شه شهرداری همون خط ها رو می بنده که آسفالت خیابون ها رو که به خاطر برف و گل زمستون طولانی خراب شده تعمیر کنه. خب اینم خصوصیت ما آدماس دیگه همیشه موضوعی داریم برای غر زدن. ولی اگه بخوام نامردی نکنم باید بگم کانادا یه فصل دیگه هم داره: فصل رنگی. یه موقع فکر نکنید منظورم پاییزه ها. نه راستش از پاییز هیچ دل خوشی ندارم. منو یاد سوز و سرمایی که با باز شدن مدارس و کوتاه شدن روزها همراه بود می اندازه. فصل رنگی اون دو سه هفتۀ قبل از لخت شدن درختاست که همه جا از روی زمین تا مرز آسمون غرق رنگای جورواجوره. اون موقع اس که هوس می کنم برم یه بسته ماژیک 24 رنگه بخرم و بشینم ساعت ها رو صفحۀ سفید کاغذ خط خطی کنم

اینم چند تا صحنه از فصل رنگی دوست داشتنی که فکر کنم بیچاره امسال عمرش خیلی کوتاه باشه آخه برای سه شنبه پیش بینی برف کردن

راستی این عکس ها رو بابام گرفته. تعریف از بابای خود نباشه عکس های بدی نگرفته

درد بی دردی

2008-09-01T23:06:00.004-04:00

سلام، بالاخره اومدم. کمی دیر، ولی اومدم. ببخشید حق بود زودتر می اومدم، یه دستی به سر و روت می کشیدم، گرد و خاکت رو پاک می کردم و با حرفام از تنهایی درت می آوردم. راستش خودم خیلی دلم برات تنگ شده بود. دلم لک زده بود برای اینکه یه چیزی بنویسم و بیام بذارم روی طاقچه. نمیدونم چرا اخیرا" تمام افکارم همش فقط سرابه! تا تو ذهنمه دنبال وقت میگردم بریزمش رو کاغذ و تایپش کنم ولی به محض اینکه تایپ می شه انقدر خشک و بی مزه اس که اصلا" رغبت نمی کنم بذارمش رو طاقچه. نمی تونم بگم دلیلش نبودن موضوعه. چون انقدر اتفاقا همیشه دور و ور آدم می افته که بالاخره می شه یه سوژه ای پیدا کرد. بیشتر دلیلش وجود مشغله ذهنی بیش از حده که هر کاری می کنم بهش محل نذارم بالاخره کار خودش رو می کنه. منم تسلیم شدم. دیگه نمی خوام با مشغله ذهنیم بجنگم. قبول می کنم خودشه که این همه وقت می خواستم دربارش بنویسم ولی حتی جرأت به زبون آوردنشم نداشتم. پس درد و دل می کنم شاید خالی شم. نامردیه اگه نگم این تابستون یکی از بهترین و پربارترین تابستونای زندگیم بوده (البته به جز تابستونایی که میام ایران).هم خیلی تجربه جدید کسب کردم هم خیلی چیز یاد گرفتم کلی هم بهم خوش گذشت. حرصمم می گیره که بعد از کلی تلاش نتونستم حتی گوشه ای از این خوشی و تجربه رو به قلم بیارم. ولی حالا که تسلیم شدم به جای حرص خوردن درد و دل می کنم

خوب با وجود همه این خوشی نگرانم. نگران فردام. نگران هفته آیندم. نه! نگران کل ماه اکتبر و سپتامبرم. نگران نیستم که بعد از این همه برو و بیای این دو ماه و بعد از کلی از کار و درسم زدن و برنامه ها و مهمونی های شرکتای مختلف رو رفتن بازم با هیچکدومشون کار نگیرم. حتی نگران نیستم که فارغ التحصیل بشم و کار تمام وقت نداشته باشم. چون اینا اصلا" مهم نیست. به هر حال هر چیزی به موقع اش اتفاق می افته. نگران اون دلهره و نا آرومی ایم که این برنامه ها با خودشون میارن. نگران اون احساس بلاتکلیفی و اضطرابیم که از همین فردا می آد سراغم و روز به روز با اقدام کردن برای هر کدوم از این شرکت ها و با منتظر خبر شنیدن و از همه بدتر با دیدن دانشجوهای آشفته تر از خودم بیشتر و بیشتر هم می شه. و نتیجه این همه نگرانی چیه؟ خوبه خوبش یکی دو تا مصاحبس که تا اون موقع به قدری داغون و خستم که نه تنها اعتماد به نفسم یه جایی بین صفر و منهای صده بلکه همچین به پته پته می افتم و کلمه های فارسی و انگلیسی تو ذهنم گره می خورن که هر کی ندونه فکر می کنه من دیروز با زبان انگلیسی آشنا شدم. نتیجه این جور مصاحبه ها رو هم که می تونید حدس بزنید یه نه ی گندس. پس آخر آخرش چی باقی می مونه؟ یک عالمه درس روی هم تلنبار شده، امتحانای میان ترم پشت سر هم و یه اعصاب خورد و داغون که عامل اصلیش نگرانی و اضطراب شنیدن همین نه ی آخره! یه موقع فکر نکنید پیش گو یا فال گیر هستم ها. این شرح مو به موی حوادثی هست که در دو سال اخیر اتفاق افتاده با این تفاوت که تا حالا همه این دوندگی ها برای پیدا کردن کار آموزی تابستونه بوده و امسال برای پیدا کردن کار تمام وقته

باورم نمی شه برای اولین بار بعد از دو سال بالاخره جواب واقعی سوال "میترا چته؟" رو که به ندرت در ماه سپتامبر و اکتبر می شنوم دادم. خالی شدن احساس خوبیه. ولی حالا می فهمم چرا هیچ وقت هیچ اصراری ندارم که جواب این سوال رو بدم. منم بودم به خودم می خندیدم. یکی نیست بگه دختر اینم شد مشکل که از شیش ماه قبل تا شیش ماه بدش زانوی غم بغل می کنی و زندگی رو به خودت و بقیه کوفت می کنی؟ فکر کنم همه اینا از بی دردی باشه. ولی خوب یه احساسه دیگه، وقتی می آد سراغم نمی دونم چی کارش کنم. حالا که صادقانه گفتم چمه شاید بعدا" راحت تر بتونم درباره سوژه های دیگه بنویسم

....هی فلانی

2008-07-25T13:54:00.006-04:00

با توام! برگرد. کجا رفتی با این عجله؟ یه لحظه صبر کن. هنوز حرفام تموم نشده. کلی حرف نگفته دارم، کلی سوال بی جواب. یه دقیقه بشین و گوش کن. نه! فقط یه لحظه بشین. مهم نیست اگه بر بر نگام کنی وهیچی نگی. حتی مهم نیست اگه نگام نکنی و تو عالم خودت باشی. بشین و بذار خالی شم. دیگه دیوارای اتاقم تحمل سنگینی حرفام رو نداره

2008-07-11T23:28:00.009-04:00

مشتریان محترم،سام علیک
می دونم هر بیست و پنج هزار نفرتون مشتاقانه منتظرین اینجا آپ بشه.ولی "تا" (میترا خانوم گل) فعلا" سخت مشغول کسب علم و چیزهای دیگست(از چیزهای دیگه منظورم تجربست فکرهای بد بد نکنید!). لطفا" گرد و خاک روی طاقچه رو تحمل کنین تا انشاالله سر فرصت خرده فرمایشاتم جانشین گرد و خاک بشه

عشق و وابستگی

2008-06-26T10:24:00.005-04:00

می دونم چی دارین فکر می کنین: "میتراااا؟؟؟؟؟؟؟؟" منظورم از عشق فقط عشق نسبت به جنس مخالف نیست. منظورم عشق نسبت به هر چیزیه. می تونه نسبت به جنس مخالف باشه یا هر ادم دیگه ای. می تونه نسبت به محل مورد علاقمون باشه یا یه حیوون یا یه حسی. می تونه حتی نسبت به یه جسمی باشه. مثل ماشین یا یه عکس پر از خاطره یا صندوقچهء خالی گرد و خاک گرفتهء توی زیرزمین. مزهء زندگی هم به همین احساساته. بالاخره هر کی یه دلخوشی ای تو زندگیش داره که ریشه اش بر می گرده به همین علاقه ها. تا مدت ها فکر می کردم اگه ادم بعد از از دست دادن کسی یا چیزی تمام زندگیش به هم بپاشه و حتی امید زنده موندن رو از دست بده نشونهء عشق یا دوست داشتنه ولی فهمیدم بیش از همه چیز نشونهء وابسته بودنه. سخته ولی خوبه یاد بگیرم عاشق باشم و وابسته نباشم. جدایی همه جورش سخته و بخشی از زندگی. شاید اگه تو اوج دوست داشتن ارزش ها و قابلیت های خودمون از یادمون نره خداحافظی انقدر غیر ممکن به نظر نیاد

کشف جدید

2008-06-26T10:13:00.006-04:00

اخیرا" خستگی مفرط باعث شده که خیلی کمتر از معمول در جمع دوستان و اشنایان حرف بزنم (خودم هم باورم نمیشه چه برسه به شما!). در حدی که تو یکی از مهمونی های خانوادگی یه خانومی که برای اولین بار منو میدید به مامانم گفت: "دختر شما چقدر ارومه!!!". با اینکه این جمله برای مامانم بیشتر شبیه جوک بود مامانم منو ضایع نکرد و خیلی جدی گفت: "بله میترا بیشتر دوست داره گوش بده تا حرف بزنه".خودم خندم گرفته بود. هم از حرف مامانم و هم از این که مامانم چه ماهرانه متللکش رو بارم کرد

جدا از این حرفا این پدیدهء کمتر حرف زدن من خیلی تجربهء جالبی بود.چقدر مردم حرف برای گفتن دارن اگه من بهشون اجازه بدم! همیشه فکر می کردم تو جمع مخصوصا" اگه جمع خودمونی نباشه باید حتما" دنبال موضوعی برای صحبت کردن باشم که نکنه خدایی نکرده از اون سکوتای ناجور به وجود بیاد. از لحظه های سکوت معذب کننده بیزارم. مخصوصا" وقتی جملاتی مثل "دیگه چه خبر؟" یا "خوب تعریف کنید" یا از همه بد تر "با این هوای گرم/سرد چه می کنید؟" به دنبالش میاد. ولی دیدم نخیر اگه من هم حرف نزنم بقیه موضوع برای صحبت کردن دارن. تازه فهمیدم کمی سکوت بین جمع اونقدر هام بد نیست بلکه می تونه شیرینم باشه! گوش کردن به حرف دیگران خودش یه هنره

الان تازه منظور این جمله ای که بابام بعضی وقت ها از کتابی نقل میکنه رو می فهمم: گه گاهی بارقه ای از سکوت سخنانش را دل نشین می کرد

2008-06-26T09:53:00.005-04:00

من دارم یه ماه می رم یه شهر دیگه و ممکنه نرسم چیزی بنویسم.اومدم دو تا
از خرده فرمایشام رو بذارم رو طاقچه و برم…دلتون تنگ نشه،زودی بر می گردم
:D

.....میازار موری

2008-05-06T23:16:00.004-04:00

امروز وقتی رفتم تو آشپزخونه دیدم یه عالمه مورچه دارن رو زمین آشپزخونه وول می خورن. اولین چیزی که اومد به ذهنم این بود که همه رو بکشم وکف آشپزخونه رو هم پودر مورچه کش بریزم که دیگه سراغمون نیان. دستمال رو برداشتم که بیفتم به جون مورچه ها ولی دلم نیومد.یاد اون شعر فردوسی افتادم که میگه "میازار موری که..." حتی تااون قسمتیش که می گه "که روزی بیفتی به پایش چو مور"هم یادم بود.اینکه همین چند خط هم بعد از این همه سال یادم مونده خودش جای تعجب داره!خلاصه به جای کشتن، مورچه ها رو گروه گروه با دستمال برداشتم ودستمال ها رو انداختم تو حیاط.خیلی مورچه بودند و این وسط هم حتماٌ چند تاشون له شدن.ولی من خیلی شاد بودم که سعی کردم مورچه ها رو نکشم. حالا مونده بودم که چرا نکشتن این چند تا مورچه انقدر برام مهم بود.گیاه خوار نیستم و چون گوشت حیوونارو می خورم مسلماٌ نمی تونم مخالف کشتنشون باشم.تو این چند سال عمرم هم حتماٌ چند تا کیف یا کفش چرم رو داشتم. پس چرا انقدر شاد بودم که اون مورچه ها رو نکشتم؟اول گفتم خوب معلومه چون مورچه ها رو من باید می کشتم ولی گاو و مرغ و گوسفند رو بقیه می کشن و من می خورم. بعد یادم اومد بچه تر که بودم (فکر نکنم هنوز بچهء درونم رو رها کرده باشم) تو ایران تابستونا من و دختر عمه هام می افتادیم به جون باغچه و کلی کرم جمع می کردیم و می دادیم به جوجه های ماشینیمون که اونام بیچاره ها همیشه به آخر تابستون نرسیده می مردن. ما می موندیم بی جوجه تا تابستون بعدی که یه سری جوجهء جدید می خریدیم. پس کرم ها رو هم که خودم می کشتم.فکر کنم تنها چیزی که باعث شد من اون مورچه ها رو نکشم این یه خطی بود که می گه "که روزی بیفتی به پایش چو مور". شاید اگه فردوسی به جای "چو مور" گفته بود "چو کرم" یا چو یه چیز دیگه اونوقت من نسبت به اونام دلرحم تر بودم

چرخ و فلک

2008-04-26T17:20:00.006-04:00

تا حالا شده که حس کنید توی یک چرخ و فلک در حال حرکت گیر کردید و هر چی داد می زنید "یکی این رو وایسونه" هیچ فایده ای نداره؟
گاهی اوقات همچین حسی بهم دست می ده

من داد می زنم و چرخ و فلک می چرخه.حالا نچرخ کی بچرخ. اونم نه با سرعت کم که بتونم از زیبایی های زیر پام لذت ببرم.انگار از یه غولی خواهش کردم این چرخ وفلک رو با تمام قدرتش بچرخونه و وای نسته.اولش خیلی کیف می ده.سرعت زیاد باد رو صورت و تو موهام مزه ای می ده.ولی بعد از چند دور چرخیدن سردرد و حالت تهوع وبی خبری از اطراف بر مزه و کیف چرخیدن غلبه میکنه.و حالا انقدر سرعت زیاده که هیچ جوری نمی تونم به آقا غوله حالی کنم که می خوام پیاده شم.باید انقدر صبر کنم که آقا غوله خودش خسته بشه و بذاره بره.وقتی پیاده می شم می بینم با این که تمام مدت همین جا بودم چقدر از بقیه و اطرافم دورم.بایداین دفعه به این آقا غوله بگم آروم تر بچرخونه که انقدر از اطرافم دور نیفتم

قانون مرفی (Murphy's law)

2008-04-22T23:07:00.007-04:00

تا موقعی که امتحان داشتم هزار تا خرت و پرت تو ذهنم بود که می خواستم بریزمش رو کاغذ ولی وقت نداشتم. حالا که امتحانام تموم شده مخم پر از خالیه.فکر کنم خرت و پرت ها رو جای جواب ریختم رو برگهء امتحان و تحویل دادم به استاد. چه شود

چرا؟

2008-04-21T22:49:00.005-04:00

چرا انقدر بی تفاوت؟چرا انقدر خود خواه؟چرا انقدر دو رو؟چرا انقدر بدبخت؟چرا چشمامون رو باز نمی کنیم که ببینیم دور و برمون چه خبره؟چرا نگاه می کنیم ولی نمی بینیم؟چرا خیره می شیم ولی بی تفاوت رد می شیم؟چی باعث میشه فکر کنیم ما مهم تریم؟چی باعث می شه فکر کنیم ما بهتریم؟چطور توان و وقت خندیدن به مشکلات دیگران رو داریم ولی ذره ای رغبت به کمک کردن نداریم؟چرا قادریم ساعت ها،روز ها،ماه ها،سال ها حرف بزنیم ولی وقتی برای عمل کردن کنار نمی گذاریم؟چرا تا وقتی خوشحالیم از مشکلات دیگران چشم می پوشیم که نکنه خدایی نکرده روح لطیفمون صدمه ببینه،ولی وقتی نوبت ما شد که ناراحت باشیم شاکی ایم که برای هیچ کس مهم نیست؟